Bij vergunningverlening worden stikstofberekeningen afgekapt op 25 km van de bron. Deze praktijk is gebaseerd op een aantal veronderstellingen, die wetenschappelijk niet houdbaar zijn. Berekeningen van de stikstofdepositie kunnen en moeten op alle afstanden zinvol worden uitgevoerd.
Voordat een project wordt uitgevoerd zijn er geen metingen die kunnen uitsluiten dat de depositie op een Natura 2000-gebied door het project toeneemt. Daarom moet een modelberekening dat uitsluitsel geven. Het model is daarbij letterlijk de methode om toename van stikstofdepositie toe te rekenen aan het project. Een model kent onzekerheden. Die onzekerheden mogen niet misbruikt worden om een deel van de depositietoename door het project buiten beschouwing te laten, omdat dan immers verslechtering niet is uit te sluiten. Momenteel kapt AERIUS-Calculator berekeningen af op 25km afstand van de bron. Daarmee blijft bij vergunningverlening dus een deel van de depositietoename buiten beschouwing.
In dit artikel leggen we uit dat de huidige redenatie voor het generiek hanteren van een afkapgrens niet correct zijn en dat het prima mogelijk is om de gevolgen voor de stikstofdepositie ook op grotere afstand in beeld te brengen. Voor sommige projecten zijn die gevolg op een afstand van meer dan 25 km. zelfs groter dan op korte afstand. Het is belangrijk dat vergunningverleners en rechtbanken zich baseren op de best beschikbare wetenschappelijke informatie en ook de effecten op meer dan 25 km. afstand meenemen in de beoordeling van een nieuw plan of project.
Cats, G., Beunen, R. Brouwer T. (2025) De afkapping van stikstofberekeningen op 25 km. Tijdschrift Lucht 21 (4): 28-31
